1985-1994

1985
Op de finaledag zorgt Paraclub Texel voor een sensationele, maar achteraf gezien dramatische opening van de finale. In een poging op het centre-court te landen breekt Frank Drieling een enkel en verbrijzelt Ada Groot beide hielbenen. Tot overmaat van ramp was regen wederom een spelbreker. De finale werd na vijf minuten afgebroken. Om zeven uur ‘s avonds wordt de knoop definitief doorgehakt. De weersverwachting voor maandag is zo slecht dat -geheel tegen de zin van Kent Carlsson- men het besluit neemt de finales te spelen in de overdekte Panda Hallen in Loosdrecht. Voor het eerst in de geschiedenis een finale op maandag en overdekt.

Een kleine anekdote doet zich nog voor. Op maandagochtend kwam Ricky Osterthun op ‘t Melkhuisje met het verzoek of een van de dames van de organisatie met hem mee wilde rijden in zijn Porsche naar Loosdrecht. Daarop volgde de vraag of zij een balletje kon slaan. Hij had namelijk een sparringpartner nodig om zich in te slaan. Uiteraard wilde de dame in kwestie wel een tennislesje meepikken.

1986
Het US $ 100,000 toernooi kent een ijzersterk deelnemersveld. Mecir, Sanchez, Hlasek en Smid vormen de top vier van de lijst. Onze landgenoten Michiel Schapers en Menno Oosting spelen eveneens in het hoofdtoernooi mee. Uiteindelijk weet het ‘beest’ Muster, de finale overtuigend te winnen van de Zwitser Hlasek, in een score die er niet om liegt: 6-1, 6-3, 6-3. Zo won Muster zijn eerste ATP toernooi.

De voorzitter van de HLTC, Willem Barents, kocht een uniek hoofddeksel tegen de extreme hitte: ‘een tropenhelm met ingebouwde luchtkoeling’. Een hoofddeksel met voorop een kleine ventilator.

1987
Het toernooi bestaat 30 jaar. Geheel voor deze gelegenheid zijn er zelfs t-shirts verkrijgbaar.

Het prijzengeld is wederom verhoogd naar US $ 150,000. Men streeft naar upgrading van het evenement en komt het bedrijfsleven tegemoet om een Vipdorp en loges te bouwen. Het zogenaamde Promodorp is voor het eerst in Nederland geboren.

Evenals in 1984 (kramp) moet Michiel Schapers voortijdig het toernooi verlaten door een blessure.

1988
Voorafgaande aan het toernooi komen de Stichting Internationaal Toernooi ‘t Melkhuisje en de gemeente Hilversum tot een akkoord over de uitbreiding van het toernooi. Hierdoor blijft, voorlopig althans, ‘t Melkhuisje vrijwel zeker voor Hilversum behouden.

Hilversum notes: If there is one thing that concerns Emilio Sanchez, it’s the European circuit. “The Americans are destroying the European circuit. There are so few important clay tournaments in Europe. I also have to defend my ranking on fast courts. I do not like to play on fast courts, but I have too. Otherwise I have to stop for five or six months. The hardcourt players have a real advantage because they can play all 15 designated tournaments on hardcourt.”

1989
Op de woensdag zijn de partijen op ‘t Melkhuisje later begonnen als gevolg van problemen over de opbouw van de tribunes.

De Hilversumse politie belde toernooidirecteur Piet van Eijsden rond drie uur ‘s nachts uit zijn bed en gelastte de organisatie de werkzaamheden onmiddellijk te staken. Omwonenden hadden zoals elk jaar geklaagd over geluidsoverlast.

Dit jaar wordt er i.v.m. ruimtegebrek voor het eerst met een dubbeldekkertent voor het promodorp gewerkt.

De finale verregent en dát in de droogste julimaand sinds jaren! De herendubbelfinale wordt op maandagochtend gespeeld. Deze finale was gratis toegankelijk voor het publiek.

1990
Het is de eerste keer in het professionele tenniscircuit dat een qualifier en een lucky loser in een finale van een toernooi staan. De lucky loser, Francisco Clavet, kwam ondanks zijn nederlaag in de laatste ronde van het kwalificatietoernooi, toch in het hoofdtoernooi. De Fransman Henri Leconte viel namelijk geblesseerd uit. In de finale wint Clavet van de Argentijnse Belg Eduardo Masso.

De beoogde locatie voor de verhuizing, ‘Crailo’, tussen Hilversum en Bussum, kan geen doorgang vinden omdat dit ternauwernood tot beschermd natuurgebied wordt verklaard. De organisatie zit wederom met haar handen in het haar.

1991
Buurtbewoners en de organisatie van ‘t Melkhuisje zijn nog niet toe aan een ‘Pow-wow’. De vredespijp ligt nog steeds in de ijskast. De omwonenden, allen met titulatuur in hun kapitale villa’s, kunnen nog steeds één week toptennis in een jaar niet accepteren. Want er zou toch maar een auto geparkeerd staan voor je meters lange oprijlaan! Gevolg: Spijkers voor de banden van de auto’s van de bezoekers!

1992
De 35ste editie van het toernooi vindt plaats. Maar er wordt steeds meer gesproken over ‘de verhuizing’ die onvermijdelijk is. “We moeten wel verhuizen, niet alleen omdat we willen uitbreiden, maar we moeten ook van de ATP, de spelersvakbond. Het huidige jasje van ‘t Melkhuisje is te krap”, aldus de toernooidirecteur.

Heimelijk liggen er al in ver gevorderd stadium plannen op tafel om het toernooi te verhuizen naar de scholengemeenschap: Het Nieuw Lyceum, praktisch gelegen in de achtertuin van ‘t Melkhuisje. Op ‘t Melkhuisje gebeurde van alles. Zo raakte de Fransman Fabrice Santoro bij een lob een boomtak van één van de vele bomen die langs de banen staan. Vervolgens moest van de ATP supervisor de tak onmiddellijk worden afgezaagd.

Voor Jan Siemerink was de eerste dag van het toernooi een memorabele dag. Hij slaagde er namelijk in zijn eerste zege in het herenenkelspel op gravel te behalen. Hij bereikte uiteindelijk de kwartfinale waarin hij verloor van, jawel, Fabrice Santoro.

1993
Wederom wordt door hogerhand roet in het eten gegooid. Sport –en cultuur minnend Hilversum, verkoopt eerst zijn Mondreaan en laat vervolgens de ‘Dutch Open’ gaan. Bondscoach Stanley Franker stapte op woensdag mondig het terrein op. Zoals altijd wilde hij het clubhuis even binnen om met een official of een speler een praatje te maken. De controle had juist die ochtend strengere instructies gekregen. Alleen lieden met een zwarte stip mochten nog maar naar binnen. Dus Franker mocht er niet in, waarop hij tegen de controleur zei: ”Kom, kom, ik ben toch zelf een grote zwarte stip.”

1994
Aan publiek en media wordt medegedeeld dat de kampioenschappen volgend jaar zullen worden gespeeld in Amsterdam. De winnaar van het laatste Melkhuisje-toernooi, de Tsjech Karel Novacek, wordt als symbool van alle toernooiwinnaars tot erelid van de Hilversumse Lawn Tennis Club benoemd.

Toernooidirecteur Piet van Eijsden werd op een bijzonder originele manier door zijn vrienden bedankt voor al die jaren Melkhuisje. Er vloog tijdens de prijsuitreiking een vliegtuigje boven het gezelligste Tennispark van Nederland met de tekst: “Piet bedankt, tot in Amsterdam.”